Wędrówka zwana życiem i 50 odcieni herbaty || The journey called life and 50 shades of tea

Wędrówka i Odkrywanie idą ramię w ramię || Journey and Discovery go hand in hand

Spójrzmy prawdzie w oczy, życie jest wędrówką. Czegokolwiek nie zrobiliby postmodernistyczni poeci i samozwańczy twórcy nowych nurtów literatury, życie na zawsze pozostanie wędrówką. Ale co to za Wędrówka bez swojego nieodłącznego towarzysza: Odkrywania? Odkrywamy czy tego chcemy, czy nie. Odkrywamy prąc do przodu i patrząc wstecz. 

Dzisiaj oglądam się za siebie i zaciągam się zapachem. Oto, co odkryłam.

~*~

Let's just face the truth, life is a journey. Whatever the postmodern poets or the self-proclaimed creators of new trends in literature try and do, life will forever be a journey. But what kind of Journey is it without its trusty companion: Discovery? We discover, whether we like it or not. We discover while going forward and we discover while looking back.

Today, I am looking back and taking in the scent. This is what I discovered. 

Co ma metafora do herbacianych fusów? || What has metaphor got to do with tea grounds? 

Potraficie przypomnieć sobie zapach? Pierwszy zapach. Zaciągnijcie się nim. Pierwszy zapach, przywołujący dobre wspomnienia. Zapach ogniska na biwaku? Zapach morza? Zapach świeżo upieczonego ciasta? A dla mnie... zapach wiśniowej herbaty. 

Najpierw przypominam sobie właśnie zapach: cierpki i orzeźwiający, energetyzujący, pobudzający do dalszej pracy nad repetytoriami maturalnymi. Zdarzało mi się pić ją zimną, bo zbyt długo cieszyłam się samym jej zapachem. Zimna, była gorzka i pozostawiała posmak na języku na długo po tym, jak w kubku zostawały tylko fusy. Ciepła, rozgrzewała mnie w jesienne wieczory i smakowała ciut bardziej słodko, chociaż nigdy nie odważyłam się jej posłodzić. 

Idąc herbacianym tropem odkryłam, że towarzyszyła mi ona przez większość dorosłego życia. Była ze mną przed, w trakcie i po wszystkich ważnych egzaminach. Była nagrodą za dobre wyniki i pocieszeniem, jeśli coś poszło nie tak. Zmieniał się smak, zmieniał się typ i kolor, ale herbata pozostała herbatą. Towarzyszką mojej Podróży.

~*~

Can you remember a scent? The first scent. Breathe it in. The first scent that brings back good memories. The smell of a campfire? The scent of the sea? The smell of a freshly baked cake? For me...it's the scent of cherry tea. 

The smell is the fist thing I remember: rather poignant but refreshing, energising, stimulating to spend some more time studying for my matura exam. There were times when I drank it cold, because I would spend too much time enjoying its smell. When cold, it was bitter and it left a very particular taste on the tongue long after I'd drunk it. Hot, it would warm me up during the long autumn evenings. And it tasted a tad bit sweeter, despite the fact I'd never dared to add sugar. 

Following the tea trail, I discovered is has been with me for the most part of my adult life. It was there before, during and after all the important exams. It served as a reward if the results were satisfactory and as consolation when things did not go exactly as planned. The flavours would change and so would the types and the colours, but tea has always been tea. The Companion throughout my Journey. 

Powoli odwracam głowę i patrzę na "tu i teraz" || Slowly I turn my head back to look at the "here and now"

Jak każdy nabierający wprawy i doświadczenia podróżnik, w pewnym momencie poczułam chęć eksperymentowania. Odkrywania, że herbata wcale nie musi być czarna, a picie herbaty smakowej wcale nie oznacza najwyższego stopnia wtajemniczenia. Zrobiłam więc niewielki krok naprzód i rozkochałam się w zielonej herbacie. Im bardziej zielony pył herbaciany pachniał rybą, tym lepiej. W końcu przyszedł czas na herbatę czerwoną i yerba mate. Nie boję się powiedzieć, że to herbata właśnie nauczyła mnie, jak ważne jest wychodzenie poza ramy tego co znane i bezpieczne. Powoli, pozostawiając margines bezpieczeństwa (w ostateczności, herbatę zawsze można wylać) prowadziła mnie po nieznanych ścieżkach i, pośrednio, uczyła mówić o preferencjach. Zwierzenia nad parującym kubkiem herbaty będą dla mnie zawsze o wiele bardziej osobiste niż nad przeźroczystą szklanką warstwowej cafe latte.

~*~

There came a time when, just like every traveller getting into his stride, I felt the need to experiment. I felt the need discover that tea does not neccessarily have to be black and that the fact that I drink flavoured tea does not make me an expert. What I did then, was I took a small step forward and fell madly in love with green tea. The more the green tea dust smelled like fish, the better. Then, it was time to try red tea and yerba mate.  I am not afraid to say that it was tea that taught me how crucial it is to look outside the box and go beyond what's safe and well known.  Slowly, always leaving a safety margin ( when worst comes to worst you can always pour it into the sink!) it would lead me through the unknown and, however indirectly, taught me to talk about preferences. The confessions made over a cup of hot tea will always be more personal to me than the ones made over a transparent glass of layered cafe latte.

Poważnie? || Srsly? 

Doskonale wiem, jak dziwnym wydać się może przypisywanie zasług herbacie. Metafora, trudne słowo.
~*~
I know perfectly well, how weird it may seem to give such credit to tea. Metaphor is indeed a difficult word.