Sherlokowanie od roku 2008 || Sherlocking away since 2008

Pracoholizm przejął kontrolę...na krótko || My workaholism got the better of me...not for long, though

I stąd zastój na blogu. Znowu zapomniałam, jak ważnym jest, by pozwolić sobie na chwilę zapomnienia. By poczuć się dobrze ze sobą, by zadać sobie wszystkie te pytania, które kotłują się w głowie, a na które nie mam (albo nie chcę mieć) czasu odpowiedzieć. Należało stawić temu czoła.

~*~

That's why I stopped bloggin'. Once again, I forgot, how important it is, to allow myself a moment of sheer pleasure. To start feeling good with myself, to start asking myself all the questions that are bundled up in my head, and that I don't have time (or I don't want to have time) to answer. I needed to face it. 

A zaraz potem...zdarzyło się życie. || And then...life happened.

Trochę ponad trzy miesiące temu, po jednej nieprzespanej nocy i jednym masakrycznym poniedziałku w pracy zyskałam Życiowego Partnera i Trenera Relaksu w jednym. To chyba niezbyt wygórowana cena za uśmiech na twarzy i brak bólu głowy od samego rana? 

~*~
A little over three months ago, after one sleepless night and one terrible, terrible Monday at work, I got myself my Life Partner and Relaxation Coach in one person. Not too hefty a price for a smile on my face and no headache since the very morning, is it?


Co robi Ginger, żeby się zrelaksować? // What does Ginger do to relax?

1. Ogląda seriale // Watches TV series

Aktualnie zasiadłam właśnie do 5 sezonu Mentalisty. Serial skupia się na historii konsultanta CBI, nieprzeciętnie inteligentnego, wrednego i kompletnie niesubordynowanego kanciarza Patrica Jane. Patrick, poprzez pracę w "policji" prowadzi swoją własną vendettę i próbuje wymierzyć sprawiedliwość. Niestety, trafił na godnego przeciwnika. 

~*~
I have only just started season 5 of the Mentalist. The TV series tells a story of CBI consultant, exceptionally intelligent, mean and completely insubordinate conman, Patrick Jane. Through his working with the "police", Patrick is leading his own vendetta and trying to seek justice. Unfortunatelly, he has got himself a match of an opponent.

Pic from here

2. Ozdabia wszystko dookoła techniką decoupage // Makes everything around her prettier with decoupage

Nigdy nie byłam dobra w te klocki, wszelkie prace manualne przerastały mnie zwyczajnie. Plastyka i technika w szkole były moimi największymi zmorami. A jednak artystka we mnie obudziła się z długiej drzemki. Zapragnęłam też stworzyć w swoim wynajętym mieszkanku pewnego rodzaju klimat. Chciałam żeby było przytulne i pastelowo - kolorowe. Żadna tam ze mnie projektantka wnętrz, ale oto, co udało mi sie osiągnąć. 

~*~

I've never been good at such things, any manual work was just too much for me. Art and DIY at school were my worst nightmares. However, the artist in me has recently woken up from a longish nap. I wanted my rented flat to have some sort of a vibe. I wanted it to be cozy and covered in pastel colours. I am no interior designer, but that's what I've achieved: 

 Decoupage on fizzy drink bottles

Decoupage on glass candle holders

3. Chodzi na długie spacery // Takes long walks

Parki nie mają przede mną tajemnic. Nie przeszkadzają nawet komary. A najważniejsze jest dobre towarzystwo. A czasami także...małe co nieco :) 

~*~

Parks are no mystery to me. Even the mosquitos don't bother me. But what's the most important is good company. And sometimes...a nice refresher. 

 kwiaty we włosach i spacer nad Wisłą

flowers in my hair and a walk by the Vistula river

 tak, tak, to właśnie ŻPTR

yes, yes, that's my LPRC

małe co nieco z Y. <3

a little something with Y. <3

Słońce, lato, chce się żyć || Sunny summer, life's worth livin'

To pomaga znajdować w sobie chęć i energię, by...odpoczywać. Najważniejsze jednak to pozwolić sobie na to, pozbyć się wyrzutów sumienia. Każdy z nas potrzebuje chwili wytchnienia, nawet jeśli i ją spędzimy aktywnie. 

~*~

This helps you find the willingness and energy to...relax. What is the most important is to let yourself do it, get rid of the feeling of guilty conscience. Everyone needs a moment to breathe, even if we wanna spend it active.

I am Sherlock Holmes.... *ENGLISH ONLY*

I am Sherlock Holmes.

It's more than probable that the very first thing you think about, hearing such a bold statement is: oooooh, so she reckons she can DEDUCE stuff now?

True, I did try. And soon enough it turned out that I'm no good at it. But I DO share a very distinctive trait with Mr Holmes.

I am married to my work.

have a linky: http://24.media.tumblr.com/tumblr_lrqg0tCsSW1ql8c33o1_400.jpg

Then again, I'm sure it doesn't escape your attention, that I do turn John Watson all the way at times. And that is when...I blog about it.

Calling a spade a spade is my kind of thing, so lemme put it rather bluntly: I am a workaholic. 

The true homebred psychologist that I am, I DEDUCED it all by myself. Read into it, ticked nearly all of the boxes on the: ARE YOU A WORKAHOLIC list by Ms.Golińska and... decided to fight it, before it's too late. 

Before I delve into the whys and the hows, before I decide to openly talk about the reasons for such behaviour and before I swamp you with ideas on how to tackle your addiction, let me just leave you with a question, or rather, a thought I have been considering for a while now. 

Is it possible to win the fight? Let me just point out here, that it's not me giving up trying or wallowing in the hopelessness of my apprarent addiction to work...this question is a result of a logical train of thought, namely: if you claim that workaholism is an actual condition (which I think is the case), it will most probably be treated similarly to other addictions eg. alcoholism. And if so, then the most crucial rule of every member of Alcoholics Anonymous is not to drink ever again. Once you stop, you stop for good. You become a non-drinking alcoholic. It requires strength, stong will and a great deal of self-awareness. But it's doable, we've all seen people do it, haven't we? Now, by analogy, to fight your addiction and to become a non-working workaholic you would have to ... stop working, completely. This is obviously impossible. My question is: does it mean that if you're a workaholic, you're a hopless case, who cannot be helped and whose predicament can only be tonned down to a certain extent? Or maybe it just means that the name is misleading  and workaholism should not be counted as one of the -ism, but rather as a different kind of condition? 

Do let me know what you think! Next time I am going to try and talk about why I think workaholism is one of the trickiest of addictions and what causes people to become addicted to their work.

Im starsza, tym młodsza || The oder I get, the younger I become

Efekt Benjamina Buttona || The Benjamin Button Effect

Nie, nie nie mówię tutaj o efekcie Benjamina Buttona. Gdyby spotkało mnie coś takiego, gdyby z dnia na dzień moje ciało stawało się coraz młodsze, a doświadczenia i wspomnienia pozostawały nie zmienione...wcale bym się nie cieszyła. Więcej, przeraziłoby mnie to.

U mnie proces jest zgoła odwrotny.

~*~

No, I don't mean the Benjamin Button effect. If something like that happened to me, if my body grew younger and younger overnight, but the experiences and memories remained unchanged...I would not be happy. Worse, it would just frighten me. 

In my case, the whole process sort of works the other way round. 

Pamiętasz, pamiętasz licealne przygody || Remember, remember your high school adventures

Szalone imprezy. Urwany film. Zbyt dużo alkoholu i jeszcze więcej muzyki. Zdarte gardło i co najmniej dziwne pomysły. Tak, jeśli byłeś/ byłaś w liceum, to wszystko zapewne Ci się przydarzyło. Mnie natomiast nie. 

Ja byłam trochę zbyt grzeczną, zbyt bojaźliwą i przewrażliwioną na punkcie tego, co powiedzą inni,

nudziarą. Owszem, chodziłam na imprezy, ale zawsze zmywałam się z nich pierwsza (co było po części rezultatem tego, że mieszkałam w niewielkiej wiosce, gdzie diabeł mógłby spokojnie mówić dobranoc), nie piłam za dużo (jedno piwo, jeden drink wystarczały na cały wieczór) i wstydziłam się tańczyć... 

~*~

Crazy parties. Passouts. Too much alcohol and even more music. Sore throat and strange ideas. Well, yes, if you went to high school, that's probably what you went through. Not me, though.

Me, I was a bore. A bit too nice, too timid and oversensitive when it came to what others would say about me. Of course, I did go to parties. But I was the one to bail out of those first (which might have had something to do with the fact that I used to live in a small vilage where the cows might as well fly backwards), I did not drink that much (one beer, one drink was enough) and I was ashamed to dance...

Odbijesz sobie na studiach, mówili...Będzie fajnie, mówili...|| You'll make up for it at uni, they said...It will be fun, they said...

Po części, tak właśnie było. Z roku na rok coraz lepiej rozumiałam, że teraz właśnie nadszedł czas na robienie tego, na co nigdy nie miałam odwagi. I tak zostało...nie boję się już niczego, pokonałam strach przed publicznymi wystąpieniami, nie boję się wyjść na scenę. A tańczę tak, jakbym była na sali sama... Nadal jednak nie wychodzę zbyt często. Ale ma to związek z czymś, o czym jeszcze kiedyś napiszę. 

~*~

Partly, that's the way it went. Year after year, I started realizing that this was the time to do all those things I never had the courage to do. And so...I am not afraid of anything anymore, I overcame the fear of public performances. And I dance as if I was alone at the dancefloor...  Still, however, I don't go out all too often. But this is because of something else, that I plan on writing about in the near future. 

Umysł młody, no a ciało... || Young in the mind, but the body...

Docieramy wreszcie, do puenty całej tej przydługiej opowieści. Nie jestem już studentką, ale nie czuję się też przesadnie dorosła. Znalazłam się w najlepszym wypadku gdzieś pomiędzy dorosłością (taką ze stałą pracą, własnym mieszkaniem, planami na przyszłość) a życiem studenckim. Wczoraj postanowiłam dać się wyszaleć mojemu młodszemu ja. Bawiłam się świetnie, nie żałuję ani chwili, a bolące łydki to tylko znak, że tego mi było trzeba. Ruchu, szaleństwa, wolności. Ale nie mogło być zbyt pięknie... współpracy odmówiły kolana. Chrupnęły i zmusiły mnie do zejścia z parkietu. Po raz pierwszy w życiu, poczułam się po prostu stara. Po raz pierwszy zadałam sobie pytanie, na które, wydawało mi się, znałam odpowiedź. Czy rzeczywiście w życiu każdego przychodzi taki czas, kiedy mimo młodości umysłu, powinien...zwolnić? 

Chciałabym wierzyć, że nie...

~*~

Finally, we come to the conclusion of this long-ass story. I am not a student anymore, but I don't feel too much like an adult. Where I am at is, at best, somewhere between adulthood (with a full-time job, my own flat and future plans) and a student's life. Yesterday, I decided to let my younger self loose. I had so much fun and I regret nothing!  My hurting calfs are only a sign of how much I needed this. To move, to go crazy, to be free. But nothing is ever perfect....and so my knees refused to co-operate. They crunched and forced me to leave the dancefloor. That is when, for the first time in my entire life, I felt really old. For the first time in my life, I asked myself the question I had thought I knew the answer to. Is there a time, in every person's life, when despite the fact that they are young in the mind, they kind of need to...slow down?

I hope not...

W następnym odcinku|| Coming up next

Jak to jest być poślubionym swojej pracy?  I co sprawia, że nadal wierzę, że mimo upływu lat, nadal będę młoda i pełna werwy?

What is it like to be married to your work? And what makes me believe that, despite the years passing, I will still be young and ginger?

Do Asgardu i z powrotem || To Asgard and back again

Bosko, wyruszamy! || Dear Gods, we're on our way!

Każdy czuje czasem głęboko w sercu chęć odbycia przygody. Mnie, moich przyjaciół i znajomych ta chęć zaprowadziła przez Tęczowy Most Bifrost prosto do boskiego Asgardu. 

Wyjechaliśmy późnym popołudniem, by po niecałych trzech godzinach spędzonych w zatłoczonym, bardzo przyziemnym środku transportu szynowego znaleźć się...choć trochę bliżej celu. Warszawa, miasto cudów. Już po kolejnej godzinie, staliśmy u stóp Bifrostu. Ale, niestety, nie byliśmy gotowi. Mieliśmy cały wieczór, by zaprawić się w bojach i sprawdzić na polu walki, udowadniajac, że godni jesteśmy wejść do tej krainy. Pomni faktu, że będziemy musieli wtopić się w otoczenie i jak najbardziej upodobnić do natywnych mieszkańców Asgardu - nordyckich bogów i bogiń wszelkiej maści - szybko przywdzialiśmy odpowiednie szaty i z godnym podziwu zapałem zstąpiliśmy na zielone doliny Idawall...

~*~

Deep in their hearts, everyone feels the need to go on an adventure. It is this call that led me and my friends over the burning rainbow bridge called Bifrost straight to the heavenly land of Asgard. 

We left off on a late Friday afternoon and after nearly three hours spent in a crowded and very down-to-earth means of transport we finally found ourselves...a little closer to our destination. Warsaw, city of wonders. A mere one hour later, we were at the foot of Bifrost. But, alas!, we were not ready. Luckily, we did have all night to prove that we are seasoned in combat, strong enough and worthy enough to enter this land. Remembering the fact that we'd have to blend in and try and look similar to the native inhabitants of Asgard, all the nordic gods and goddesses, we all wore appropriate attires and stepped into the green valleys of Idawall with quite admirable eagerness.

Hel - nordycka bogini władająca krainą umarłych zwaną Niflheim (ze swym artefaktem?!) ||
Hel - the nordic goddess in charge of the land of the dead called Niflheim (holding her artifact)

Kim jesteś, wędrowcze? || Who are you, wanderer? 

Nie pomyliliśmy się ani na jotę. Zgodnie z naszymi przypuszczeniami, zaraz po dotarciu na dwór Odyna, poddani zostaliśmy kilku próbom. Przebieg testu sprawności różnorakich nadzorowała opiekunka domowego ogniska i pastereczka w chmurach - Frigg.

~*~

We were not even a tad bit mistaken. Just as we'd assumed, the moment we arrived at Odin's court, we were subject to a number of trials. The whole test of different skills was supervised by the goddess of the house and home and cloud sheppard - Frigg.

Próba I|| Trial I

Zaczęło się niewinnie, od próby, która miała wyłonić tego, który zdolny byłby do jak najszybszego zjedzenia  magicznego jabłka (które to bogowie jedzą podobno codziennie). Co ciekawe, wszyscy podeszliśmy do zadania z pewną dozą dystansu, ale obiecana nagroda wreszcie nas skusiła. Najszybszy okazał się Tyr, bóg prawa i sprawiedliwości, choć po piętach deptał mu sam Odyn. Trud Tyra wynagrodzony został sowicie, w jego ręce powędrowało złote jabłko.

~*~

It all started rather innocently, with a test that was supposed to determine who was the fastest at eating a magical apple (that the gods apparently consume every day). Surprisingly, we all approached the quest with some distance, but soon the promised prize lured us. Tyr, the god of law and order, turned out to be the fastest of all gods when it came to eating apples, but Odin was right behind him. Tyr was then greatly rewarded with a golden apple. 

Próba II || Trial II

Trochę bardziej już ośmieleni, zabraliśmy się za drugie zadanie. Odwagi dodawał też fakt, że Frigg pozwoliła nam pracować zespołowo i podzieliła nas na pary. Moim przeznaczeniem okazała się współpraca z Tyrem. Jak pociski z karabinu maszynowego, w naszą stronę posypały się pytania o bogów i boginie nordyckiego panteonu. Tylko szczęście i wrodzona umiejętność dedukcji pozwoliły Tyrowi i mnie wdrapać się na pierwsze miejsce podium i odebrać z rąk Frigg złote jabłko. I pomyśleć, że wybierająć się na tę wędrówkę, wiedziałam tylko, że będę podawać się za przegniłą boginię krainy umarłych o imieniu Hel. Cóż, podróże kształcą. 

~*~

A little more reassured, we took on the next task. We were even more corageous when it turned out Frigg would let us work in pairs. I was working with Tyr. Questions concerning nordic gods and goddesses flew our way like bullets from a machine gun. Only luck and my inborn ability to deduct certain things allowed Tyr and me to take first place and get awarded with a golden apple. And to think that when setting off for this journey I just knew that I would be pretending to be the rotting goddess of the land of the dead named Hel. Well, traveling does broaden your horizons. 

Próba III ||Trial III

Próba trzecia okazała się sprawdzianem refleksu oraz oddania rodzinie. Pokazywała ona bowiem jak często bogowie i boginie Asgardu sięgają do rodzinnych albumów, przypominają sobie o rodzinnych powiązaniach oraz jak często plotkują o sobie na wzajem. Tę próbę wygrał bodaj włochaty Fenrir, co zdziwiło chyba każdego, ale przecież i jemu należało się złote jabłko.

~*~

The third trial turned out to be testing our reflexes and devotion to family. It showed how often the gods and godesses of Asgard flip through family albums and remember family ties, as well as how often do they gossip about one another. This test was won by the furry Fenrir, which I think came as a surprise to everyone, but he also deserved a golden apple. 

Próba IV || Trial IV

Kolejny test okazał się być testem najtrudniejszym. Frigg i Odyn zaprosili nas do snucia historii dwóch naszych rodów - Asów i Wanów. Tutaj nie tylko trzeba było wykazać się nie tylko znajomością przeszłych wydarzeń, lecz także inwencją twórczą. Pomagała też charyzma i brak tremy przed publicznymi wystąpieniami. Podzieleni w pary po raz kolejny zastnęliśmy w szranki. Tym razem przydzielono mi Freyę. Razem z nią musiałam opowiedzieć historię z życia asgardzkich bogiń i nie byłoby w tym może nic dziwnego, gdyby nie przesłanki, na których miałyśmy bazować. Freya i ja odczytałyśmy z zapieczętowanej karty taką oto podpowiedź:  

GNIJĄCY BAŁWAN I WESOŁE PRZYŚPIEWKI W NIFLHEIM.

Poradziłyśmy sobie całkiem nieźle, a nasza historia miała to, co każda historia mieć powinna: wstęp, rozwinięcie i zakończenie. Razem z Freyą zaśpiewałyśmy nawet piosenkę. "Ulepimy dziś bałwaaaanaaa...?"

Palmę pierwszeństwa jednak należy bezsprzecznie oddać w ręce Odyna i Lokiego, którzy uraczyli nas opowieścią o grze w kręgle... 

W tym momencie zostaliśmy chyba przez bogów nordyckich zaakceptowani całkowicie. Reszta zabawy niech pozostanie legendą...

~*~

The next test turned out to be the toughest one to date. Frigg and Odin invited us to tell stories of our two families - Aesir and Vanir. This one required not only historical knowledge, but also a lot of creativity. A bit charisma and the lack of stage fright helped as well. Divided into pairs once more, we faught again and this time I was paired with the lovely Freya. Together we had to come up with a story from the life of the two asgardian godesses, and it would not be wrong in any way if it wasn't for the information we were supposed to base it on. Freya and I found the following message on our sealed piece of paper:

THE ROTTING SNOWMAN AND JOLLY SONGS IN NIFLHEIM

We did rather well and our story did have all the required parts: a beginning, a middle and an end. We even sang a song together. "Do you wanna build a snowmaaaaan...?" 

Undoubtedly, it is Odin and Loki's story of a game of bowling, that should have won. 

It is at that moment, I believe, that we were fully accepted by the nordic gods. The rest is legend...

Jak powiedziałby Loki... || As Loki would say...

Z powyższego sprawozdania wynika jasno, że wyprawę do pełnego wspaniałości Asgardu można uznać za udaną. Bo, jak powiedziałby Loki... "są ekipy jakieś tam, ale są ekipy, które totalnie...".

A dolina Idawall jest naprawdę trawiasta. 

~*~

The above report clearly states that the expedition to Asgard, a land full of wonders, can be considered successful. As Loki would say... " some entourages are just sloppy, but there are some that are totally..."

And the valley of Idawall is really green.

Wędrówka zwana życiem i 50 odcieni herbaty || The journey called life and 50 shades of tea

Wędrówka i Odkrywanie idą ramię w ramię || Journey and Discovery go hand in hand

Spójrzmy prawdzie w oczy, życie jest wędrówką. Czegokolwiek nie zrobiliby postmodernistyczni poeci i samozwańczy twórcy nowych nurtów literatury, życie na zawsze pozostanie wędrówką. Ale co to za Wędrówka bez swojego nieodłącznego towarzysza: Odkrywania? Odkrywamy czy tego chcemy, czy nie. Odkrywamy prąc do przodu i patrząc wstecz. 

Dzisiaj oglądam się za siebie i zaciągam się zapachem. Oto, co odkryłam.

~*~

Let's just face the truth, life is a journey. Whatever the postmodern poets or the self-proclaimed creators of new trends in literature try and do, life will forever be a journey. But what kind of Journey is it without its trusty companion: Discovery? We discover, whether we like it or not. We discover while going forward and we discover while looking back.

Today, I am looking back and taking in the scent. This is what I discovered. 

Co ma metafora do herbacianych fusów? || What has metaphor got to do with tea grounds? 

Potraficie przypomnieć sobie zapach? Pierwszy zapach. Zaciągnijcie się nim. Pierwszy zapach, przywołujący dobre wspomnienia. Zapach ogniska na biwaku? Zapach morza? Zapach świeżo upieczonego ciasta? A dla mnie... zapach wiśniowej herbaty. 

Najpierw przypominam sobie właśnie zapach: cierpki i orzeźwiający, energetyzujący, pobudzający do dalszej pracy nad repetytoriami maturalnymi. Zdarzało mi się pić ją zimną, bo zbyt długo cieszyłam się samym jej zapachem. Zimna, była gorzka i pozostawiała posmak na języku na długo po tym, jak w kubku zostawały tylko fusy. Ciepła, rozgrzewała mnie w jesienne wieczory i smakowała ciut bardziej słodko, chociaż nigdy nie odważyłam się jej posłodzić. 

Idąc herbacianym tropem odkryłam, że towarzyszyła mi ona przez większość dorosłego życia. Była ze mną przed, w trakcie i po wszystkich ważnych egzaminach. Była nagrodą za dobre wyniki i pocieszeniem, jeśli coś poszło nie tak. Zmieniał się smak, zmieniał się typ i kolor, ale herbata pozostała herbatą. Towarzyszką mojej Podróży.

~*~

Can you remember a scent? The first scent. Breathe it in. The first scent that brings back good memories. The smell of a campfire? The scent of the sea? The smell of a freshly baked cake? For me...it's the scent of cherry tea. 

The smell is the fist thing I remember: rather poignant but refreshing, energising, stimulating to spend some more time studying for my matura exam. There were times when I drank it cold, because I would spend too much time enjoying its smell. When cold, it was bitter and it left a very particular taste on the tongue long after I'd drunk it. Hot, it would warm me up during the long autumn evenings. And it tasted a tad bit sweeter, despite the fact I'd never dared to add sugar. 

Following the tea trail, I discovered is has been with me for the most part of my adult life. It was there before, during and after all the important exams. It served as a reward if the results were satisfactory and as consolation when things did not go exactly as planned. The flavours would change and so would the types and the colours, but tea has always been tea. The Companion throughout my Journey. 

Powoli odwracam głowę i patrzę na "tu i teraz" || Slowly I turn my head back to look at the "here and now"

Jak każdy nabierający wprawy i doświadczenia podróżnik, w pewnym momencie poczułam chęć eksperymentowania. Odkrywania, że herbata wcale nie musi być czarna, a picie herbaty smakowej wcale nie oznacza najwyższego stopnia wtajemniczenia. Zrobiłam więc niewielki krok naprzód i rozkochałam się w zielonej herbacie. Im bardziej zielony pył herbaciany pachniał rybą, tym lepiej. W końcu przyszedł czas na herbatę czerwoną i yerba mate. Nie boję się powiedzieć, że to herbata właśnie nauczyła mnie, jak ważne jest wychodzenie poza ramy tego co znane i bezpieczne. Powoli, pozostawiając margines bezpieczeństwa (w ostateczności, herbatę zawsze można wylać) prowadziła mnie po nieznanych ścieżkach i, pośrednio, uczyła mówić o preferencjach. Zwierzenia nad parującym kubkiem herbaty będą dla mnie zawsze o wiele bardziej osobiste niż nad przeźroczystą szklanką warstwowej cafe latte.

~*~

There came a time when, just like every traveller getting into his stride, I felt the need to experiment. I felt the need discover that tea does not neccessarily have to be black and that the fact that I drink flavoured tea does not make me an expert. What I did then, was I took a small step forward and fell madly in love with green tea. The more the green tea dust smelled like fish, the better. Then, it was time to try red tea and yerba mate.  I am not afraid to say that it was tea that taught me how crucial it is to look outside the box and go beyond what's safe and well known.  Slowly, always leaving a safety margin ( when worst comes to worst you can always pour it into the sink!) it would lead me through the unknown and, however indirectly, taught me to talk about preferences. The confessions made over a cup of hot tea will always be more personal to me than the ones made over a transparent glass of layered cafe latte.

Poważnie? || Srsly? 

Doskonale wiem, jak dziwnym wydać się może przypisywanie zasług herbacie. Metafora, trudne słowo.
~*~
I know perfectly well, how weird it may seem to give such credit to tea. Metaphor is indeed a difficult word. 

Kto, co i dlaczego? || The who, the what and the why?

Dlaczego? || The why...

Zacznijmy od tego, co chyba najważniejsze: po co właściwie w sieci pojawia się kolejny blog? I co sprawi, że ten właśnie nie zostanie przez właścicielkę zapomniany po pojawieniu się dwóch pierwszych wpisów? Długo zadawałam sobie to pytanie zanim zdecydowałam się na kolejną próbę stworzenia swojego "specjalnego" miejsca w sieci. Oto zatem długo oczekiwana (przede wszystkim chyba przeze mnie) odpowiedź: "to coś". Każdy blog powinien mieć właśnie "to coś", co nas wszystkich - i mnie i Was - przy nim utrzyma. Blogi to miejsca dla ludzi z pasją, którzy uwielbiają się dzielić tym, co kochają. 

A ja?

~*~

Let's start with what seems to be the most important part: why should yet another blog appear online? And what is it that is going to make the humble owner and you guys, stick with it? Why is this one -not- going to be forever forgotten after just a few posts? Now, I had been asking myself this question for quite some time before I decided to create my "special" online space. Here comes the long awaited (mostly by me) answer: "that thing". Yes, I believe that every blog should have "the thing" that will encourage all of us - me and you, too - to come back for more. Blogs are places for passionate people, who love sharing what they love. 

And what about me?

Co?|| The what...

Kocham życie. Całą swoją energię poświęcam na życie na pełnym gazie, na życie pełną piersią, na życie z uśmiechem. Oznacza to przede wszystkim wiele prób i pewnie równie wiele błędów, które niezmiennie czegoś mnie uczą. Kochać życie to żyć kreatywnie i codziennie czynić je lepszym. Chciałabym, żeby moje uwielbienie życia stały się właśnie tym, czym będę się z Wami dzielić. "Tym czymś" do czego będziecie chcieli wracać. Stąd, na blogu już w tej chwili istnieje podstrona " Co mnie kręci..." z listą inspiracji na nadchodzące dni, miesiące, lata. Jest też miejsce na odrobinę narzekania (ale tylko po to, by spróbować zmienić to, co mi przeszkadza). Zobaczmy, co z tego wyniknie!

~*~

I love life. I devote all my energy to living fully and with a smile on my face. What this means is a whole load of trials and possible just as many errors. But they are there to teach me something. To love life is to be constantly creative and to perfect your ways every day. I sincerely hope that my love of life becomes "the thing" that I am to share with you. "The thing" that you might want to come back to. That is why there is the "Co mnie kręci" site for you to click on, with a list of all my inspirations for the coming days, months and years. There is also a place for some complaining and hate (but it's there only to try and change the things that nag me). Let's see where this goes!

Kto?|| The who...

Zapraszając Was do mojego świata, nie mogę przecież pozostać do końca anonimowa. Ale odpowiedź na to, kim właściwie jestem,  nie jest jeszcze gotowa. Wiedzcie jednak, że: moimi znakami szczególnymi są: rude włosy, zbyt głośny śmiech i iskierka szaleństwa w oczach. Miewam też pstro w głowie, nierówno pod sufitem i motylki w brzuchu. Uwielbiam czekoladę, dobre książki i seriale. Pijam hektolitry herbaty i myślę po angielsku. Z zawodu jestem tłumaczem i nauczycielem. Z zamiłowania tłumaczką i pisarką. Uzależniona jestem od popkultury i internetu. Mówią też, że bywam czarownicą. 

~*~

Once I've decided to invite you to enter my world, I cannot remain completely anonymous. But the answer to who I really am is not ready yet. You should know, however, that: my characteristic traits are: ginger hair, loud laughter and a spark of crazy in my eyes. I sometimes am an airhead and a bit cookoo bananas. I do have a screw loose and some butterflies in my stomach at times. I love chocolate, great books and tv series. I drink gallons of tea and tend to think in English. I am a translator and a teacher by profession. My passion is translation and writing, I am addicted to popculture and the Internet. They say I sometimes am a witch, too.

Mam nadzieję, że rzuciłam dobry czar...

~*~

I hope my charm works here and now...

Charming Ginger